_{حکیمه خاتون، دختر امام جواد ع، بعد از وفات حضرت امام حسن عسکری ع می گوید: بعد از اینکه امام هادی ع به شهادت رسید و امام حسن عسکری ع در جای پدر بزرگوار خود قرار گرفت، من به زیارت او می رفتم، چنانچه به زیارت پدر آن حضرت می رفتم. روزی به نزد ایشان رفتم. پس نرجس خاتون به نزد من آمد که چکمه ام را از پایم در بیاورد.
گفتم: «ای خانم بزرگوارم! من باید چکمه ترا در بیاورم.»
گفت: «تو خانم بزرگوار من هستی! و من باید چکمه ترا در بیاورم.»
گفتم: «خیر! به خدا قسم که نمی گذارم چکمه مرا در بیاوری، بلکه من ترا بر دیدگان خود می گذارم و ترا خدمت می کنم.»
امام حسن عسکری ع سخنان ما را شنید و فرمود: «ای عمه! خداوند ترا جزای خیر بدهد.»
من تا غروب آفتاب در نزد آن حضرت نشستم. سپس کنیزی را صدا کردم و گفت: «لباس مرا بیاور تا مراجعت بکنم.»
امام حسن عسکری ع فرمود: «ای عمه! امشب را نزد ما بیتوته کن. زیرا این شب، شب نیمه شعبان است و بزودی در این شب مولودی که کریم است و حجت خداوند متعال بر خلق می باشد متولد می شود، او کسی است که خداوند بوسیله او زمین را بعد از مردنش، زنده می کند.
پس بدرستی که خداوند عزوجل زود است که ترا به ولی خود و حجت خود برخلق که جانشین من است مسرور نماید.
گفتم: ای آقای من! از چه کسی این فرزند متولد می شود؟
حضرت فرمود: از نرجس
پس من بخاطر این بشارت بسیار خوشحال شدم و نزد حضرت نرجس ع رفتم ولی در او اثر حملی را ندیدم، پس تعجب کردم و به امام حسن عسکری ع عرض کردم: من اثر حملی را در نرجس نمی بینم.
حضرت تبسمی کرد و فرمود: «ما اوصیاء از شکمها برداشته نمی شویم و مادرانمان، ما را در پهلوهای خود حمل می کنند، و ما از ارحام بیرون نمی آییم بلکه از طرف راست مادران خود بیرون می آییم زیرا ما نورهای خداوند هستیم که کثیفی به ما نمی رسد.»
عرض کردم:...}

_{براي پرس و جو درباره ميزان اطلاعات مردم درمورد حضور امام زمان(عج) وارد يک مرکز مشاوره مي شوم.}

_{از يکي ازمشاوران اين مرکز مي پرسم: بنظرشما حضور امام عصر(عج) در زندگي شما چقدر مشهود است؟
مثل کسي که سؤالم را نشنيده است مي گويد: چه گفتيد؟!
پرسشم را تکرار مي کنم او به ديوار روبرو خيره مي شود. کمي فکر مي کند و با استيصال مي گويد: اين يک مسئله بزرگ تربيتي است که خيلي مي شود در رابطه با آن صحبت کرد!
مي گويم: خيلي خلاصه بگوييد!}

_{مي گويد: ببخشيد، فعلا چيزي به نظرم نمي رسد!!}

_{------------------------------------------------------}

_{درپارک شهر، عده اي ازدختران جوان با هم مشغول گپ و گفت وگويند... گاهي سرهايشان را به هم نزديک مي کنند و پس از آنکه حرف يکي از آنها به پايان مي رسد با هم بلندبلند مي خندند. به هيچ وجه به اطراف خود توجه ندارند. به آنها نزديک مي شوم و از يکي از آنها همين سؤال را مي پرسم.}

_{او سراپاي مرا ورانداز مي کند و مي گويد: شما؟!}

_{مي گويم: خبرنگارم و براي يک گزارش اين مطلب را ازشما مي پرسم.}

_{مي گويد: ممکن است سؤالتان را درحد ديپلم ترجمه کنيد تا بفهمم چه مي گوييد؟!}

_{مي گويم: امام زمان(عج) چه نقشي در زندگي شما دارد؟}

_{با تعجب مي گويد: آن حضرت که غايب است. خوب ما فقط او را دوست داريم. همين!
--------------------------------------------------------------------}

_{به نام خداي علي (ع)}

_{گفتم علي باز يادم آمد به مدينه به شهر غريبي به شهر غربت اهل بيت به شهري پر از مسلمان دروغين به کسانيکه اي کاش مسلمان نبودند...}

_{سکوت... سکوت... روزي مثل روزهاي ديگر اکثر مردم مدينه در مسجد النبي براي نماز ظهر جمع شدند من هم حضور داشتم طبق معمول نماز را خواندند و رفتند...}

_{سکوت... سکوت... ساعتي بعد دوباره گرد هم آمدند براي نماز عصر ...}

_{سکوت... سکوت... باز براي نماز مغرب جمع شدند نماز اقامه شد...}

_{و نماز عشا و باز سکوت باز سکوت همان سکوت تلخ هميشگي...}

_{اين بود کل ماجرا.}

_{ميدانيد اين روز چه روزي بود؟}

_{اين روز بزرگترين روز در تاريخ اسلام و مسلمانان بود يعني ...}

_{مبعث روزي که پيامبر رحمت و عطوفت به پيامبري رسيد.}

_{و در اين روز در شهر مدينه ودر مسجد پيامبر اکرم هيچ خبري نبود...}

_{نه شادي نه جشن همه چيز مثل هميشه گذشت.}

_{اين است دين اهل سنت!!!}

_{آيا نام اهل سنت براي مذهب تسنن نام خوبي است؟}

_{به نظر من اهل سنت واقعي پيامبر ،ما شيعه ها هستيم.}

_{انشا الله با ظهور ولي امر شيعيان عدل واقعي در جهان پديدار شود.}

_{به اميد ظهورش.}

_{يا علي}

<sub>راه چاره اساسی هم هيچ وقت ساده نيست و زحمت و هزينه می طلبد.

بر اثر ريزش باران بخشی از جاده ی ورودی دهکده شسته شده بود و مردم برای عبور و مرور به زحمت افتاده بودند.کد خدای ده برای اينکه موقتاً مشکل را حل کند چند تنه درخت بزرگ را روی قسمت خراب جاده انداخت و آنها را با طناب بست و از مردم خواست تا با احتياط و البته با ترس و زحمت زياد از روی تنه ها عبور کنند.و مردم هم که چاره ای نداشتند با دلهره و سختی و عذاب فراوان از اين نيمه کاره و خطرناک عبور می کردند و چيزی نمی گفتند .
شيوانا به محض اطلاع از اين اتفاق ،شاگردان مدرسه و اهالی را دور خود جمع کرد و جاده ای جديد و مقاوم تر را در سمتی ديگر از دهکده با سنگ و ساروج درست کرد.چند هفته بعد که جاده جديد درست شد مردم راحت و بی دردسر از جاده جديد رفت و آمد می کردند.کدخدا که شاهد سختی کار و زحمت شديد شيوانا و اهالی مدرسه و داوطلبان دهکده بود نزديک شيوانا آمد و با طعنه پرسيد :
"من نمی دانم چرا شما هميشه راه سخت را انتخاب می کنيد !؟"
شيوانا نگاهش را پرسش گرانه به چهره کدخدا دوخت و گفت :
" چرا فکر می کنی که من هم مثل تو ٬ دو راه می بينم ؟ برای مشکلی که اتفاق افتاد يک راه بيشتر وجود نداشت و آن هم در حال حاضر همين راه سنگی بود .من راه دومی نديدم که به قول تو ساده تر باشد و سختی کمتری داشته باشد ! در واقع اين منم که در حيرتم چرا تو هميشه اصرار داری راه اشتباه را انتخاب کی و بعد اسمش را راه ساده بگزاری ! راه ساده که راه نيست !
راه حل هميشه بايد اساسی باشد و راه چاره اساسی هم هيچ وقت ساده نيست و زحمت و هزينه می طلبد.</sub>


| نرم افزار موبایل|